Iemand die actief is in het jongerenwerk herken je aan de wallen onder z’n ogen. Het is een bekend fenomeen: er is altijd nog werk en als ze even stilzitten is hun inbox weer gevuld met nieuwe mails. Ze hebben het druk maar zijn net niet overspannen – daar hebben ze geen tijd voor. Een goede werker staat natuurlijk ook altijd ter beschikking voor zijn geliefde schaapjes.
 
Voor dit fenomeen zijn grofweg twee verklaringen. De eerste is dat hun passie voor God en hun liefde voor de kerk hen drijft. Voor hen is dat zo waardevol dat ze daar voor willen werken ook al vallen ze er bijna bij neer. Daarin nemen ze Jezus woorden over die extra mijl net iets te serieus. De tweede mogelijkheid is dat deze mensen gewoon beroerde time-managers zijn. Een combinatie van de beide kan natuurlijk ook.

Dan vraag ik me wel eens af waarom God die beste mensen niet iets meer energie geeft zodat ze hun werk tenminste kunnen doen. Of anders waarom de gave van time-management niet wat royaler uitgedeeld wordt. God geeft toch de kracht die we nodig hebben voor het werk dat we doen? Als we die laatste vooronderstelling nu eens vasthouden, als God inderdaad de kracht geeft die een ieder nodig heeft voor zijn werk. Wat dan? Waarom zijn die mensen dan zo vaak aan het eind van hun krachten? Om ze nederig te houden? Of zit er iets meer fundamenteel scheef?

Misschien hoeven zij niet al het werk alleen te doen – zoals nu. Hoeven ze niet het gevoel te hebben dat ze er alleen voor staan. Misschien zijn er meer christenen die zich ook zouden moeten inzetten, misschien bestaat er iets als een gemeenschap die zou moeten waken over deze kostbare mensen. Misschien moeten wij beter voor onze werkers zorgen. Misschien moeten wij zelf ook de handen uit de mouwen steken. Misschien.

Janita Geertsema

Visionair Coördinator Breeze