Nieuws

BLOG - 'Hoe kan het nu dat wij hier alles hebben en de mensen in Bulgarije NIETS?'

Ik ben Noemie Lambregts (18 jaar) en heel trots om te kunnen zeggen dat ik samen met Belgium Mission Team (BMT) naar Bulgarije kan gaan om tegemoet te komen, waar de mensen daar tekort hebben.

Toen ik 16 was, werd er bij ons in de kerk meegedeeld dat we met BMT mee naar Bulgarije konden gaan. Deze reis hield in dat we mensen zouden gaan helpen die het nodig hadden, of dat was toch wat ik dacht. Daar aangekomen bleek het veel meer te zijn dan gewoon “mensen helpen”. Natuurlijk geef je kleren en eten, maar je geeft en krijgt ook dingen die zelfs in België niet vanzelfsprekend zijn. Ik bedoel dan: acceptatie, liefde, vriendschap, medeleven,… Het is zo mooi om te zien dat ondanks het feit dat die mensen zo weinig hebben, ze steeds blijven vertrouwen op God! Mensen die God nog niet kenden, mochten we over Hem vertellen. Ik moet heel eerlijk toegeven dat toen ik 16 was, ik minder met God bezig was dan ik eigenlijk zou willen. Om toen naar Bulgarije te gaan, opende mijn ogen en liet me zien dat het anders kon. Toen ik thuis kwam na die ervaring, kon ik niets anders doen dan huilen: Hoe kan het nu dat wij hier alles hebben en de mensen in Bulgarije NIETS? Ik werd hier echt heel kwaad en verdrietig van en begon de dingen die ik heb veel meer te waarderen. Ik kan hier afstuderen, werken, mijn familie en vrienden zijn allemaal gezond, ik ben geliefd en in een veilige omgeving. Het viel mij echt zwaar om te zien dat dat niet voor iedereen zo is.

Eenmaal terug in het “gewone” leven startte school weer en ging ik wekelijks naar de kerk, toch bekeek ik de wereld anders. Dat wat ik gezien had, vergat ik niet. In de herfstvakantie van 2018 was het weer zover! Ik keek er enorm naar uit om weer terug te gaan naar Bulgarije en opnieuw tot eer en glorie voor God en de mensen daar dienst te kunnen doen! Dit keer was het een beetje anders. Ik mocht meehelpen in het tiener- en kinderprogramma. Dat was heel leuk, maar ook heel emotioneel! Zowel de mensen daar als wij waren heel blij om daar te zijn, maar het deed toch pijn om hun situaties te zien. Mensen van mijn leeftijd en toch zo anders. Zij hebben helemaal niet de vele mogelijkheden, zoals het goede onderwijs en de vele kansen, die wij hebben en zullen dus ook veel moeilijker uit dat klimaat weg trekken.

Het brengt me gelukkig nog wel steeds vreugde om te weten dat ondanks onze verschillen, we allemaal verbonden zijn met God! Communicatie is natuurlijk moeilijk omwille van de taalbarrière, maar dankzij internet en google translate komen we (zowel wij als de Bulgaren) al heel ver! Mijn hart maakt steeds een vreugdesprongetje als ik een berichtje krijg van één van hen. Ondanks dat ik ze misschien niet meer terug zal zien, blijven ze voor altijd in mijn hart en blijf ik wel steeds aan ze denken en voor ze bidden. Het is zo een mooie ervaring en een avontuur dat je voor de rest van je leven koestert en bij je draagt. Niet enkel de ervaring op zich maar ook het feit dat ik mede dankzij hen, mijn band met God sterker dan ooit heb kunnen maken!

Geef een reactie