Nieuws

Getuigenis van Evelien: hoe een luisterend oor helend kan werken

EJVBlogs

Ik was 9 jaar toen de eerste pesterijen op school begonnen. Als klein, fragiel meisje was ik een makkelijk mikpunt voor spot. Ik werd steeds geviseerd door hetzelfde meisje. Ik was niet sterk genoeg om mij te verdedigen en zweeg ook mede uit angst om nog meer uit de boot te vallen dan dat ik al deed. Ik vertelde ook aan geen enkele volwassene hoe zwaar ik het had, ik was beschaamd. Ik had twee goede vriendinnen, maar ook hen was hetzelfde lot beschoren. Als ze hun mond opendeden, kregen ze het ook hard te verduren. De rest van de klas deed mee of hield zich er buiten. Ik denk nu, zoveel jaren later, dat ze zich zelf vast ook bedreigd voelden. Ik kon het anders wel goed vinden met de rest van mijn klasgenootjes. Maar zij mocht niet in de buurt zijn. Ik werd wel uitgenodigd voor verjaardagsfeestjes, maar niet als zij kwam. Ik kon zelf wel klasgenootjes uitnodigen om te komen spelen, maar dan mocht zij het niet weten.

Toen ik wat ouder werd, ging ik naar de jeugdbeweging. Daar kon ik mijzelf zijn, want daar was zij niet aanwezig. Ik kon gewoon praten, lachen en spelen. Heerlijk! Een jaar later keerde mijn geluk. Zij was daar en ook de jeugdbeweging was voor mij geen veilige plek meer. Hoewel de leiding dit merkte, wuifden ze het gedrag weg als plagerijen of zeiden ze me dat ik wat meer haar op mijn tanden moest krijgen. Zelfs al zou ik dat willen, ik wist gewoon niet hoe. Ik zakte dieper weg, maar bleef me sterk houden naar mijn omgeving toe.

Toen ik in het middelbaar terecht kwam, merkte ik al op de eerste schooldag dat zij op dezelfde school zat. Ik kon me niet verbergen in de grote menigte, ze wist me altijd te vinden. Toen begon het voor iedereen op te vallen dat er mij iets dwars zat, al heeft het lang geduurd voordat mijn omgeving wist wat er precies scheelde. Ik werd ziek. Buikpijn, hoofdpijn, overgeven en flauwvallen, het passeerde allemaal. Naar school gaan, dat zat er vaak niet meer in. Mijn mama wandelde elke dag mee, maar halverwege keerden we terug of de secretariaatsmedewerkers riepen mijn mama achterna dat ze mij terug mocht meenemen enkele minuten nadat ik de school binnengestapt was. Ik was zo vreselijk angstig, elke dag, en het hield niet op.

Een luisterend oor is er pas op mijn 14de gekomen. Een leerlingbegeleider op school pikte mij er uit, dat bange kleine vogeltje, en zat uren met mij in zijn kantoortje. Een babbeltje slaan, een boek lezen of gewoon urenlange stiltes. Alles om mij op school te houden en beter te doen voelen. Hij creëerde voor mij een plek waar ik me veilig kon voelen. Na een tijd kwamen de bittere tranen en kon ik mijn verhaal doen. Dat is mijn weg naar herstel geweest. Samen hebben we mijn ouders ingelicht en is er ook verdere hulpverlening opgestart om deze moeilijke periode een plaats te geven en steviger in mijn schoenen te leren staan.

Ik deel mijn verhaal niet zomaar met jullie. Natuurlijk heb ik een boodschap! Het is belangrijk om oog te hebben voor kinderen en jongeren. Soms lijkt het alsof er voor volwassenen niets aan de hand is of vinden we dat onze kinderen maar wat meer ‘hun plan moeten leren trekken en zich moeten verweren’, maar ze hebben ons zo nodig! Mijn redding was een vertrouwenspersoon. Iemand die er voor mij was, die mij hoorde, die mij het gevoel gaf dat ik er mocht zijn, iemand waar ik me veilig bij voelde. Dat is wat kinderen en jongeren nodig hebben die gepest worden. Maar ook wanneer ze geconfronteerd worden met andere problemen, zoals seksueel grensoverschrijdend gedrag, agressie, eenzaamheid, verwaarlozing, enz. Kinderen en jongeren kunnen niet altijd zelf hun grenzen stellen en er wordt al te snel over hun grenzen gegaan. Een vertrouwenspersoon is daarom zo enorm belangrijk!

Ik ben God zo dankbaar voor mijn beproevingen, want dat heeft mijn gaven en talenten voor een stuk mee gevormd. Omdat het thema integriteit me daardoor zo nauw aan het hart ligt, heb ik binnen het EJV mogen werken aan een integriteitsbeleid. Een beleid voor kinderen en jongeren in onze kerken en op onze kampen, een beleid waarin we kunnen lezen hoe we de grenzen van kinderen en jongeren mee kunnen bewaken, een beleid dat elk jaar weer kan groeien door de dingen die we meemaken.

Bouw je met me mee aan een veilige omgeving voor kinderen en jongeren?

#integriteit #bouwstenentegenpesten #vertrouwenspersoon

Geef een reactie