Nieuws

STORM [Doorgeefblog]

EJVBlogs

Een paar weken geleden, toen er nog geen sprake was van de social distance, was er kinderclub in het Bijbelhuis in Antwerpen. De kinderen waren er nog niet, en met de leiding deden we een oefening: wat is je favoriete Bijbelverhaal en waarom? We deden een rondje, maar de favoriet van mijn neefje van 3 (die er al wel was, want die kwam mee met zijn papa naar het werk ) bleef me bij: dat moment waarop Jezus de storm stilde. Hij kon het verhaal perfect vertellen, over hoe Jezus 'stop!' zei, en hoe daarna de storm meteen ging liggen.

Afgelopen zondagmiddag hadden we een Zoom-call met de familie. Onze grote, hechte familie, die nu plots afstand moet houden van elkaar. We zongen samen verjaardagsliedjes voor een jarige neef (lekker door elkaar en heerlijk chaotisch door de vertraging op het geluid, maar o zo fijn!), zongen samen liederen voor God, baden samen, lazen in de Bijbel en praatten gezellig wat bij, in de mate dat dat lukte met zovelen.

En tijdens ons virtueel familiefeest las mijn opa exact dat verhaal van die storm voor. Ondertussen liet datzelfde neefje enthousiast de bijbehorende tekeningen uit de kinderbijbel zien. En zo zaten we daar, met heel onze familie, luisterend naar opa die voorlas uit de Bijbel en er iets bij vertelde. Over Jezus die maar 1 woord nodig heeft om heel de storm te stillen. Hoe alle macht bij Hem ligt, de macht over de golven, de wind, de regen, de storm.

En op dát moment was ik gewoon gelukkig en ontroerd. Begrijp me niet verkeerd: ik ga het allergrootste gat in de lucht springen wanneer ik iedereen weer in het echt mag zien en wanneer ik al die kleintjes terug mag knuffelen, maar zelfs zo op afstand, met mensen in België, Nederland en zelfs Spanje, waren we verbonden. Buiten een storm van ziekte, binnen verbondenheid. Wij samen, al zingend, lachend, biddend, lezend. Buiten een storm, binnen de zekerheid dat Jezus die storm kan stillen met 1 woord. En een enthousiast neefje van 3 dat niet eens helemaal door heeft wat er buiten allemaal gebeurt, maar die wel al dat verhaal van die storm kent.

En zo komt het dat ik eigenlijk best wel trots en blij ben. Soms zie ik door al die stormen in mijn leven niet meer goed waar het om draait, maar dan is er plots zo'n gelukske. Ook - of misschien zelfs nog meer - in deze tijden. En ik lééf van zulke gelukskes! Nu is het niet zo dat ik niet soms helemaal gek word van al die schermpjes, of real life contact mis, of soms gewoon ik-weet-niet-hoe boos ben op God. Maar zelfs als ik het soms niet meer zie zitten, als ik precies alleen nog maar die golven kan zien, weet ik wél dat er Iemand is die mijn hand vastpakt en die de storm onder controle heeft, en maar 1 woord nodig heeft om hem te stillen. Ondertussen draai ik zoveel mogelijk mijn knop om en geniet van al die zalige momenten van verbondenheid. Samen alleen, dat poëtische gevoel dat ik altijd al wou. Nu is het er. Op een totaal andere manier dan ik me ooit kon voorstellen, maar samen alleen. Met elkaar en met de God die de storm kan stillen.

Aan het einde van mijn gelukskes-blog geef ik graag de pen door aan Ellen Sintobin met de vraag: Hoe hard is jouw dagelijkse routine veranderd nu?

-----
Eline Brink

Geef een reactie