Nieuws

Zie je het hoofdje al?

KinderwerkTienerwerkJongerenwerk

“Zie je het hoofdje je al?”, klonk er uit de luidspreker van de gsm die op de salontafel lag. Na een paar seconden twijfelen, beaamde ik tegen de vroedvrouw aan de ander kant van de lijn dat ik wel wat zag dat iets weghad van een babyhoofdje.

Slechts een minuutje later en wat handelingen verder, ik bespaar je de details, deed ik wat ik nooit verwacht had te doen; ik bracht een kind ter wereld!

Toegegeven, ook de prestatie van mijn vrouw is zeker niet te onderschatten. Toch voelde ik dat ik in deze ietwat onvoorziene gebeurtenis toch weer een paar treden hoger was geklommen op de ladder van het heldendom. Toen de vroedvrouw uiteindelijk hijgend kwam binnengestormd, lag onze vierde zoon allang in de armen van zijn lieve en gelukkige mama.
 

Eigenlijk is er dus niets aan, vroedvrouw zijn. Blijkbaar kan een gemiddeld technisch begaafde man als ikzelf, met een klein beetje telefonische assistentie haar werk zomaar overnemen… Dat het al onze derde thuisbevalling was, speelde natuurlijk wel wat in mijn voordeel. Maar toch, een professional kan je me daarom toch niet noemen. Temeer omdat ik die voorgaande bevallingen steeds aan de andere kant van mijn vrouw had meegemaakt.
 

Ik was natuurlijk wel blij met het papier-, meet-, weeg- en oplapwerk dat de vroedvrouw achteraf nog deed. “Maar", dacht ik toen, “wordt dat beroep misschien toch wat overschat? Uiteindelijk is er bij zo’n bevalling toch maar één die echt werkt”. En nee, dat was ik niet geweest, maar wel de aanstaande mama, die een schijnbaar onmogelijke opdracht toch maar even tot een goed einde (of is het begin?) brengt. En die laatste keer deed ze het sneller dan dat onze vroedvrouw over de autosnelweg raasde.


Als ik misschien wat misprijzend lijk te spreken over onze vroedvrouw, is dat eigenlijk helemaal onjuist. Het klopt dat ik die dag haar werk deed. Maar haar werk begon al toen wij voor de allereerste keer wisten dat er een kindje kwam, en als ouders-in-spé maar wát blij waren dat er iemand was die er méér over wist dan wij (ook al had ze zelf nog geen kinderen!). In de maanden (en jaren) die daarop volgende, werd de vroedvrouw een vaste waarde in groei van onze kroost.


 

Vroedvrouw bij het EJV

Na zeven jaar bij het team EHBjo van EJV, heb ik wel vaak zo’n vroedvrouwgevoel gehad. Je bent erbij, je doet een telefoontje, je moedigt aan, je bidt, je vormt, … maar uiteindelijk sta je erbij en kijkt ernaar. Het echte werk gebeurt toch door die jeugdleider die op zaterdag het beste geeft; die leidster die het juiste Whatsappje stuurt op precies het moment dat ’t nodig was; dat team dat zich heeft voorgenomen voor elke tiener individueel te bidden. In die zeven jaren heb ik veel geboren zien worden: van ideeën tot visies, van onderwijsplannen tot jongerenprogramma’s, van jeugdweekends tot regionale samenwerkingen. En nog veel belangrijker: getuigenissen van jongeren die Jezus leerden kennen en opnieuw geboren werden in Zijn koninkrijk.

 

Ik heb veel jeugdleiders ontmoet. Vaak heel bemoedigend, maar ook wel eens pittig, of frustrerend (misschien wel langs beide kanten). Waar ik misschien wel het meest blij om ben is dat er een goede band werd opgebouwd, een vertrouwenssfeer, een connectie. Een relatie van je-doet-dat-goed en wij-willen-je-steunen; zo mogelijk om het nog beter te doen. Na zeven jaar merk ik ook het verschil tussen de jonge leiders die net zoals ‘ouders-in-spé’ heel erg blij zijn met iemand die langs hun zijde komt staan en de geroutineerde leiders die ‘het ondertussen al wel weten’. Je merkt dat dan je niet meer zo nodig bent. Ik heb daar even aan moeten wennen. Allicht een beetje zoals onze vroedvrouw, die zo nu en dan moet erkennen dat haar werk ook zonder haar kan gebeuren.
 

Het mooie is dat het leven nooit stopt, maar dat er steeds maar nieuw leven bijkomt, daardoor blijft er voor onze vroedvrouw altijd werkgelegenheid. Precies zo in het jeugdwerk, waar steeds nieuwe jongeren, én ook steeds nieuwe leiding zich aandienen.

Ben jij zo’n nieuwe leid(st)er? Weet dan dat team-EHBjo er voor jou is, om naast je te staan in het werk dat jij wil doen voor onze Heer.

Ben jij zo’n routiné? Vergeet dan niet dat EHBjo er nog steeds voor jou is. Misschien voor dat onvoorziene moment, waarop je wel wat telefonische assistentie kan gebruiken ;-). 

Geef een reactie